پژوهش حاضر با هدف بررسی عوامل موثر بر عملکرد بهینه منعقدکننده‌های کلروفریک و پلی آلومینیوم کلراید و کمک منعقدکننده پریستول در حذف کدورت آب ورودی به تصفیه‌خانه دارخوین، در مقیاس آزمایشگاهی و با استفاده از دستگاه جارتست در دو کدورت NTU 175 و 50 و در سه دمای 10، 20 و 30 درجه انجام شده است. پارامترهای مورد بررسی شامل غلظت ماده منعقدکننده، کدورت و دما می‌باشد. بر اساس نتایج، برای هر دو کدورت، عملکرد پلی آلومینیوم کلراید به دما حساسیت داشته و افزایش دما کارایی آن را بهبود داده در حالیکه تأثیر قابل توجهی در عملکرد کلروفریک و کمک منعقدکننده پریستول نداشته و میزان راندمان حذف کدورت در هر سه دما، تقریبا" یکسان بوده است. همچنین با افزایش غلظت مواد، راندمان حذف کدورت افزایش یافته و دوز ppm 10 به عنوان دوز بهینه انتخاب شد. با توجه به آزمون آنالیز واریانس با (P>0.05) در هر سه دما برای کدورت NTU 50، تفاوت معناداری بین دوز مواد منعقدکننده و درصد حذف کدورت وجود ندارد اما با افزایش کدورت به NTU 175، عامل دوز پلی‌آلومینیوم کلراید روی راندمان حذف کدورت معنادار است. مطابق نتایج، با افزایش کدورت آب، کارایی هر سه ماده در حذف کدورت افزایش یافته است. مقایسه راندمان حذف کدورت در شرایط بهینه عملکرد مواد منعقدکننده در کدورت NTU 50 دلالت بر عملکرد بهتر کلروفریک و پریستول بر کاهش کدورت آب کارون داشته ولی با افزایش کدورت، هر سه ماده عملکرد تقریباً مشابهی داشته‌اند که بر اساس مقایسه اقتصادی و برآورد هزینه‌ها، استفاده از کلروفریک توصیه شده است.