1
دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه مهندسی عمران، دانشکدۀ فنی و مهندسی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
2
دانشیار، گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه زابل، زابل، ایران.
3
استادیار گروه مهندسی نقشهبرداری، دانشکدۀ فنی و مهندسی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
4
دانشیار گروه مهندسی مکانیک، دانشکدۀ فنی و مهندسی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
10.22034/ijwer.2026.440569.1099
چکیده
امروزه ضرورت پایش کیفی آبهای زیرزمینی امری اجتنابناپذیر است. در این پژوهش روند تغییرات کیفیت آبهای زیرزمینی در دشت راسک، با استفاده از روشهای شولر و ویلکاکس، در دوره زمانی سالهای 1382 تا 1397 بررسی، و میزان مناسب بودن منابع آب جهت مصارف شرب و کشاورزی تعیین شده است. نتایج نشان میدهد که از کیفیت آب در گذر زمان کاسته میشود. بهگونهای که، کیفیت آب در دسترس در ایستگاه راسک در پایان دوره از نظر شرب تا حد متوسط، براساس نمودار شولر، و از نظر کشاورزی تا کلاس (C3_S3) کاسته شده است. گرچه، این تغییرات برای ایستگاههای فیروزآباد، چراغان، پارود، و حاجی آباد قابلتوجه نیست. بههرحال، بدترین و بهترین کیفیت آب بهترتیب مربوط به ایستگاههای راسک و حاجیآباد است. علیرغم آن، بهجز پارامتر TDS دیگر فراسنجهای اندازهگیریشده در تمام ایستگاهها در دامنه استاندارد ملی ایران قرار دارد. کیفیت آب در ایستگاه راسک برای کشاورزی نامناسب است؛ در ایستگاههای فیروزآباد، چراغان، و پارود، دارای هدایت الکتریکی کمتر از 2250 میکروموس بر سانتیمتر و نسبت جذب سدیم کمتر از 18 واحد است، برای آبیاری زمینهای با سیستم زهکشی مناسب است؛ ودر منطقه حاجیآباد برای کشاورزی بسیار مناسب است.
